Over time, I have noticed a pattern in the people I like to listen to. They come from very different backgrounds. Some are scientists, some historians, professors, writers, activists, journalists or public intellectuals. Some speak about religion and mythology. Others talk about politics, war, society, media, science, economics or human rights. Yet I find myself returning to a similar kind of voice. I like people who make me think, rather than simply telling me what to think. Curiosity before certainty I am particularly drawn to speakers who are willing to question things that are normally accepted without examination. Religion. Tradition. Nationalism. Political ideology. History. Social customs. Media narratives. Even our own assumptions. I don't necessarily need the speaker to reach the same conclusion that I would. What matters more to me is the process of getting there. What is the evidence? Where did this idea come from? Who wrote this history? Why did people start believing...
സ്നേഹം, അതിന്റെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ രൂപത്തിൽ, ലേബലുകളോ നിബന്ധനകളോ അതിരുകളോ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. പ്രായം, മതം, ഭാഷ, ജാതി, വംശം, അല്ലെങ്കിൽ പദവി എന്നിവ അളക്കാൻ അത് നിൽക്കില്ല. ഒരാൾ ആത്മാർത്ഥമായി കരുതുകയും കേൾക്കുകയും നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് അറിയുന്നതിന്റെ ശാന്തമായ ആശ്വാസം മാത്രമാണിത്. രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ പരസ്പരം സാന്നിധ്യത്തിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തുന്നതിന്റെ ശാന്തതയാണിത്, അവിടെ വിധി മങ്ങുന്നു, ഏകാന്തത മൃദുവാകുന്നു, ഓരോ നിമിഷവും അൽപ്പം ഊഷ്മളമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. യഥാർത്ഥ സ്നേഹം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല - അത് പലപ്പോഴും വളരെ തിരക്കേറിയതും വളരെ അകലെയുമാണെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു ലോകത്ത് സ്വന്തമാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും പരസ്പരം ഒന്നാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുമാണ്.