മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ പത്തു രൂപ

 ഗുരുഗ്രാമത്തെയെയും ഡൽഹിയെയും  വെറുക്കാനുള്ള കാരണങ്ങൾ ആയിരുന്നു കൂടുതലും.
ഇവിടുത്തെ തിരക്കുകൾ, വണ്ടിയുടെ ഹോൺ ശബ്ദം, ഒട്ടും കരുണയില്ലാതെ മുറുക്കി തുപ്പുന്നവർ, പ്രേതെയ്കിച്ചു ആരോടും ചിരിക്കാത്തവർ, അതിനുമപ്പുറം ജാതീയത കണ്ണിലും തലയിലും മുഖത്തും വാരി വിതറി നടക്കുന്നവർ. കോർപ്പറേറ്റ് മൂല്യങ്ങൾ , അഥവാ corporate values എന്ന ഓമനപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സംസ്കാരം. സത്യത്തിൽ എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നവ ഒരിക്കലും പ്രതിഫലിക്കില്ലെന്ന് എല്ലാവര്ക്കും അറിയാം. സാമൂഹിക, മാനുഷിക, സാന്മാർഗിക മൂല്യങ്ങൾ ആണ് എവിടെയും വേണ്ടത്. ഒരു ദാക്ഷണ്യവും കാണിക്കാത്തവർ എന്ന് തന്നെയാണ് അതിന്റെയൊക്കെ ആകെത്തുക. മീറ്റിംഗുകളിലെ ചിരിയും വാക്കുകളും എത്ര മാത്രം  ഹൃദയത്തിൽ തട്ടിയാണ് എന്നത്  ആർക്കുമറിയില്ല. Actually intention matters!!

പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്, ഓരോ ചിരിയിലും ഹൃദയം തുളയ്ക്കുന്ന വെടിയുണ്ടകളോ മൂർച്ചയേറിയ വാൾ മുനയൊ ഉണ്ടെന്നു. അത്യാവശ്യം നല്ല യാത്രയും തിരക്കുമാണ് ജോലിയുള്ള ഓരോ ദിവസവും, അതിപ്പോ വീട്ടിൽ നിന്നുമാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും. നമുക്ക് സ്വന്തമായി, അത് മാറ്റിയെടുക്കാൻ സാധിക്കും, പക്ഷെ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ചില values ഇത്തിരി മാറ്റി വെയ്ക്കണം. എല്ലാത്തിനുമുപരി സമാധാനമാണെല്ലോ വേണ്ടത്. അപ്പൊ ഇതുക്കെ സഹിക്കണം. പക്ഷെ മറ്റുള്ളവരുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകൾ നല്ലതാണോ ചീത്തയാണോ എന്നറിയാത്ത ഒരു തരം അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടല്ലോ, അതാണ് ഏറെ പ്രയാസം. 

ഇതെല്ലം ശനിയും ഞായറും സിനിമ കണ്ടും വായിച്ചും എഴുതിയും അങ്ങ് മറക്കും. വീണ്ടും തനിയാവർത്തനം. ഇതിനൊക്കെ ഇടയിൽ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ കടന്നു വരും, ചാനൽ ചർച്ചകളിലെ വെറുപ്പും വെറുതെ നടക്കുന്ന മനുഷ്യരെ പരസ്പരം കൊല്ലിക്കുന്ന  തന്ത്രങ്ങളും കണ്ടും കേട്ടും വീണ്ടും അസ്വസ്ഥത കൂട്ടും. ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ചില നിമിഷങ്ങൾ ആണ് അടുത്ത വിഷമം. ഇതൊക്കെ മാറി കടന്നു സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള തന്ത്രപ്പാടിൽ, പഠനവും, ചിന്തയും, പിന്നെ എല്ലാത്തിനുമുപരി ചായയും കൊണ്ട് വീണ്ടും ജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകാൻ ശ്രമിക്കും. 

മെട്രോയിലെ കാഴ്ചകൾ പലതരമാണ്. ചിലതു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കും, മറ്റു ചിലതു പ്രകോപിപ്പിക്കും, വീണ്ടും ചിലതു നഷ്ടങ്ങളുടെ പെരുമഴ തന്നെ പെയ്യിക്കും. യൂബെറും മറ്റു ആപ്പുകളും കൊണ്ട് "ശബ്ദമലിനീകരണമാണ്" പിന്നെത്തെ പ്രശ്നം! എന്നാൽ പിന്നെ ബസിൽ യാത്രയായിക്കൂടെ. അങ്ങിനെ അതാണു  മിക്കപ്പോഴും ചെയ്യാറ്. ബസ്സിലെ ക്യൂ ആർ കോഡ് പണിമുടക്കി, കണ്ടക്ടറും തടി തപ്പി, മൂപ്പര് പറഞ്ഞു ആരോടെങ്കിലും കാശ് വാങ്ങി ടിക്കറ്റ് എടുക്കണമെന്ന്...?
കുടുങ്ങിയില്ലേ!! ഇണയും തുണയുമില്ലാത്ത നാട്ടിൽ, അതും തിരക്കുള്ള റൂട്ടിൽ, ഈ ബസ്സിൽ, എവിടുന്നു, ആര് തരാനാണ് കാശ്. വെറുതെ തിരിഞ്ഞു, ഒരു മനുഷ്യനോട് ചോദിച്ചു, ഗൂഗിൾ പേയ് വഴി തിരിച്ചു തരാമെന്നും പറഞ്ഞു. ഒരു അഞ്ചു രൂപ നാണയം എനിക്ക് കയ്യിൽ നിന്നും കിട്ടി, അപ്പോൾ പത്തു രൂപ കൂടിയ വേണ്ടൂ. അദ്ദേഹം പത്തു രൂപ എന്റെ നേരെ നീട്ടി! ഞാൻ നമ്പർ ചോദിച്ചു, അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു, ഒരു മനുഷ്യന്റെ നന്മയുള്ള ചിരി, വേണ്ടെന്നും, അത് സാരമില്ലെന്നും കൂടി പറഞ്ഞു. ഹിന്ദി ബെൽറ്റിൽ, ഹിന്ദിയിൽ അല്ലാതെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്നും വാക്കുകൾ കൈ മാറിയ പോലെ. ഞാൻ നന്ദി പറഞ്ഞു, കണ്ടക്ടർക്ക് ടിക്കറ്റ് കാശ് കൊടുത്തു യാത്ര തുടർന്നു ...